Ile naprawdę kosztuje wejście i wyjście ze złotej monety? Spread 8 monet 1 oz u 5 dealerów

Koszt natychmiastowego wyjścia ze złotej monety zależy od ceny zakupu, możliwej do uzyskania ceny odkupu oraz kosztów obu transakcji. Nie ma tu wyniku testu ośmiu monet u pięciu dealerów: nie zebrano ofert z jednego dnia ani nie potwierdzono warunków odkupu. Podanie zakresu strat lub zwycięzców rankingu oznaczałoby przypisanie dealerom niezweryfikowanych cen; wybór wyłącznie na podstawie najniższej ceny sprzedaży może z kolei prowadzić do droższego wyjścia.

Co dokładnie trzeba zmierzyć, aby poznać koszt natychmiastowej sprzedaży?

Dla każdej dopuszczalnej transakcji potrzebna jest cena zakupu jednej sztuki i kwota, za którą określony dealer przyjmie tę samą monetę. Różnica tych kwot to strata cenowa. Dostawa, ubezpieczenie, dojazd i ewentualne potrącenia decydują o pełnej stracie.

Data pomiaru cen: nie dotyczy — pomiar nie został przeprowadzony. Stan opracowania: 25 września 2026 r. Data aktualizacji tekstu nie jest datą odczytu ofert. Nie ma podstaw do podania zmierzonego zakresu strat, nazw pięciu badanych dealerów ani zwycięzców rankingów.

Oferta sprzedaży i oferta odkupu muszą dotyczyć porównywalnej sztuki. Nawet dwa cenniki opublikowane tego samego dnia nie tworzą wykonalnej transakcji, jeśli cena odkupu zależy od rocznika, pochodzenia monety lub oględzin, których wynik jest nieznany.

Jak porównać osiem monet i pięciu dealerów tego samego dnia?

Jednostką porównania jest jedna moneta bulionowa zawierająca jedną uncję trojańską czystego złota, czyli około 31,1035 g. Krugerrand i American Eagle mają większą masę całkowitą, ponieważ oprócz złota zawierają inne metale. Porównywanie ich masy całkowitej z masą monety o wyższej próbie prowadziłoby do błędnej oceny ilości kruszcu.

Zakres obejmuje Krugerranda, Maple Leaf, Wiener Philharmonikera, Britannię, American Eagle, American Buffalo, Australian Kangaroo i Libertada. Dla każdej monety należy ustalić rocznik albo jednoznacznie zdefiniowaną kategorię roczników, stan oraz opakowanie. Ponieważ nie ustalono wariantów oferowanych przez pięciu konkretnych dealerów, nie można przypisać tym monetom faktycznie porównanych roczników.

Oferta „losowy rocznik” nadaje się do porównania wyłącznie wtedy, gdy dealer potwierdzi, że cena odkupu obowiązuje dla każdego rocznika, jaki może zostać wydany w tej ofercie, przy przyjętym stanie i opakowaniu. W przeciwnym razie wariant jest nieporównywalny. Nie wolno zastępować go ceną wariantu proof, monety kolekcjonerskiej ani monety o innej wadze.

1. Ustalić pięciu nazwanych dealerów oraz kanał zakupu i odkupu: salon, zamówienie internetowe, odbiór osobisty lub wysyłka do skupu.
2. W jednym dniu zapisać dla dostępnej sztuki rocznik lub potwierdzoną kategorię roczników, stan, opakowanie, cenę sprzedaży i godzinę jej odczytu.
3. Osobno potwierdzić cenę odkupu tego wariantu, godzinę odczytu oraz to, czy dealer przyjmie egzemplarz kupiony u konkurenta. Zachować potwierdzenie oferty i warunków.
4. Rozróżnić brak obserwacji, brak sprzedaży, brak odkupu i nieporównywalny wariant. Żaden z tych statusów nie jest ceną równą zeru.

Przy pięciu dealerach i ośmiu monetach możliwych jest najwyżej 40 zestawów „sprzedaż i odkup u tego samego dealera”. Nie oznacza to 40 dostępnych zestawów. Cena skupu uzależniona od oględzin pozostaje ceną warunkową, a nie kwotą zaakceptowaną po weryfikacji.

Punktem odniesienia dla ceny kruszcu może być notowanie złota w USD za uncję przeliczone po kursie USD/PLN. Należałoby podać wartość w PLN, źródło i godzinę notowania złota, źródło i godzinę kursu oraz zaznaczyć niesynchronizowane odczyty. Kurs średni Narodowego Banku Polskiego nie jest kursem transakcyjnym klienta. Nie dokonano odczytu ceny referencyjnej, więc jej wartość i godzina nie są tu podawane.

Jakie są ceny zakupu, odkupu i straty dla każdej monety?

Nie zebrano cen, dlatego nie można przypisać żadnej z ośmiu monet rzeczywistej straty cenowej. Brak danych w poniższym zestawieniu oznacza brak obserwacji, a nie brak monety w ofercie rynkowej.

Dla każdej porównywalnej pary należałoby opublikować nazwę dealera, wariant monety, kanały transakcji, cenę zakupu i odkupu, godziny obu odczytów, różnicę w złotych i procentach oraz potwierdzenie warunków. Bez tych informacji liczba podana jako „spread” nie byłaby sprawdzalnym wynikiem testu.

Strata cenowa w złotych = cena zakupu − cena odkupu. Strata cenowa w procentach = (cena zakupu − cena odkupu) / cena zakupu × 100%. Mianownikiem jest cena zakupu monety, jeszcze bez kosztów dodatkowych. Procent pełnej straty wymaga innego mianownika: całego wydatku kupującego.

Przykład ilustracyjny, nie wynik pomiaru: zakup za 13 000 zł i odkup za 12 500 zł oznaczają stratę cenową 500 zł, czyli około 3,85% ceny zakupu. Wynik nie obejmuje kosztów dostarczenia monety do kupującego ani późniejszej sprzedaży.

Czy sprzedaż innemu dealerowi obniża koszt wyjścia?

Sprzedaż innemu dealerowi obniża koszt wyjścia tylko wtedy, gdy zaakceptuje on konkretny wariant monety, a przewaga jego ceny odkupu przekroczy dodatkowe koszty transakcji. Publiczna cena skupu nie dowodzi jeszcze, że dotyczy egzemplarza kupionego u konkurenta.

Osobna macierz „gdzie kupić × gdzie sprzedać” jest potrzebna dla każdej z ośmiu monet. Przy pięciu dealerach każda może mieć najwyżej 25 pól. Pole nadaje się do obliczenia wyłącznie po potwierdzeniu ceny zakupu i warunków odkupu dla danej pary dealerów. Ponieważ nie ma takich danych, publikacja ośmiu liczbowych macierzy oznaczałaby wymyślenie wyników.

Nie należy zakładać, że jeden skup zapłaci tę samą kwotę za egzemplarz pochodzący z jego sprzedaży i egzemplarz kupiony gdzie indziej. Jeżeli cena lub wymagane dokumenty różnią się zależnie od pochodzenia, w każdym polu macierzy trzeba użyć kwoty właściwej dla tej konkretnej pary. Wspólna cena odkupu może wypełnić kolumnę dopiero po potwierdzeniu jednakowych warunków.

W pierwszym rankingu dla każdej monety liczyłaby się najniższa pełna strata przy zakupie i odkupie u tego samego dealera. W drugim — najniższa pełna strata spośród wszystkich dopuszczalnych par. Każda pozycja wymagałaby nazw firm, kwoty w złotych, procentu całego wydatku i liczby porównanych par. Żaden z rankingów nie ma obecnie zwycięzcy.

Przykład ilustracyjny: dealer A sprzedaje monetę za 13 000 zł i odkupuje ją za 12 500 zł, a dealer B potwierdza odkup identycznego egzemplarza kupionego u A za 12 700 zł. Strata cenowa spada z 500 zł do 300 zł, czyli z około 3,85% do około 2,31% ceny zakupu. Jeżeli przejście do B kosztuje dodatkowe 200 zł, przewaga znika.

Ile zmieniają dostawa, ubezpieczenie i weryfikacja?

Pełna strata uwzględnia wszystkie obowiązkowe wydatki na zakup i sprzedaż, a nie tylko różnicę między dwiema cenami monety. Bez cenników i warunków pięciu konkretnych dealerów nie da się ustalić rzeczywistych opłat ani stwierdzić, czy zmieniłyby kolejność ofert.

Pełna strata w złotych = cena monety + koszty zakupu − cena odkupu + koszty sprzedaży i faktyczne potrącenia. Pełną stratę procentową dzieli się przez całkowity wydatek na zakup. Opłata za dostawę widoczna przed zamówieniem może być kosztem pewnym; potrącenie za stan monety jest warunkowe. Koszt dojazdu zależy od położenia kupującego i salonu.

Przykład ilustracyjny: moneta kosztuje 13 000 zł, dostawa z ubezpieczeniem 40 zł, cena odkupu wynosi 12 500 zł, a ubezpieczona wysyłka do skupu kosztuje 40 zł. Kupujący wydaje 13 040 zł i otrzymuje po sprzedaży netto 12 460 zł. Pełna strata wynosi 580 zł, czyli około 4,45% wydatku 13 040 zł. Kwoty 40 zł nie są opłatami ustalonymi u badanych dealerów.

Do liczbowego porównania kanałów potrzebne byłyby opłaty za zakup, dostawę i ubezpieczenie, wysyłkę do skupu oraz ewentualną obowiązkową weryfikację — osobno dla każdej wykonalnej transakcji. Nie ustalono, które z tych opłat występują u pięciu dealerów. Potrąceń zależnych od oględzin nie należy przedstawiać jako pewnego kosztu każdej monety, ale trzeba pokazać, jak zmieniłyby wynik.

Przykład ilustracyjny: oferta zakupu tańsza o 60 zł przestaje być korzystniejsza, jeśli wymaga dostawy droższej o 40 zł i późniejszej wysyłki do skupu droższej o 30 zł, przy identycznej cenie odkupu. Kwestie podatkowe zależą od okoliczności sprzedaży; w razie wątpliwości dotyczących rozliczenia właściwą osobą do konsultacji jest doradca podatkowy.

Które monety łatwo kupić, ale trudniej sprzedać?

Płynności żadnej z ośmiu monet nie da się ocenić na podstawie tego zestawienia, ponieważ nie sprawdzono dostępności sprzedaży ani odkupu u pięciu dealerów. Nazwa monety w katalogu nie potwierdza dostępności jednej sztuki, a ogólny cennik skupu nie potwierdza przyjęcia konkretnego wariantu.

Dla każdej monety potrzebne są trzy liczby: ilu z pięciu dealerów miało dostępną ofertę sprzedaży, ilu potwierdziło odkup przy przyjętych warunkach oraz ile par zakup–odkup było dopuszczalnych. Brak pomiaru nie jest wynikiem „zero ofert”.

Nie można więc wskazać monety z kompletem porównywalnych ofert u wszystkich pięciu firm ani przypisać braków niedostępności konkretnego produktu. Dotyczy to także Libertada: jego płynność wymaga sprawdzenia, a nie założenia na podstawie nazwy. Nie ustalono również rzeczywistego przypadku, w którym tańszy zakup przegrał przez gorszy odkup.

Przykład ilustracyjny: kupujący znajduje monetę o 80 zł tańszą od innej, ale jej odkup potwierdza tylko dealer wymagający płatnej wysyłki. Jeśli koszt wysyłki i różnica cen odkupu przekroczą 80 zł, tańsza oferta zakupu da gorszy wynik. To możliwość wynikająca z rachunku kosztów, nie zaobserwowany rezultat porównania ośmiu monet.

O ile musi wzrosnąć oferta odkupu, żeby wyjść na zero?

Próg wyjścia na zero to kwota odkupu pokrywająca cenę monety oraz koszty zakupu i sprzedaży. Nie jest prognozą ceny złota: przyszła oferta zależy także od kursu złotego, marży dealera, dostępności produktu i oceny stanu egzemplarza.

Odkup wymagany do wyjścia na zero = cena monety + koszty zakupu + koszty sprzedaży i przyjęte potrącenia. W ilustracji z zakupem za 13 000 zł i kosztami po 40 zł po obu stronach wymagany odkup wynosi 13 080 zł. Wobec przykładowej bieżącej oferty 12 500 zł brakuje 580 zł, czyli 4,64% tej oferty. To inny mianownik niż przy pełnej stracie wynoszącej około 4,45% wydatku kupującego.

Przykład ilustracyjny: cena złota w USD rośnie, lecz złoty umacnia się, a dealer obniża ofertę odkupu względem wartości kruszcu. Kwota oferowana w PLN nie musi wtedy wzrosnąć o oczekiwaną wartość. Spread z jednego dnia opisuje koszt natychmiastowego wyjścia przy potwierdzonych warunkach tego dnia, nie koszt sprzedaży za rok.

Kiedy cena odkupu z cennika przestaje być ceną transakcji?

Cena z cennika przestaje być wiarygodną kwotą wyjścia, gdy nie potwierdzono warunków jej zastosowania do konkretnej monety. Ostateczna wycena może zależeć od autentyczności, stanu, rocznika, opakowania i pochodzenia egzemplarza.

Dla każdego z pięciu dealerów należałoby osobno ustalić, czy przyjmuje monety kupione u konkurencji, jakich dokumentów wymaga, kiedy ustala cenę przy transakcji osobistej i wysyłkowej, jak długo cena obowiązuje oraz jakie są zasady zwrotu po odrzuceniu wyceny. Warunków tych nie potwierdzono dla żadnych pięciu wskazanych firm; nie można więc przypisać im jednolitych zasad odkupu.

Potwierdzona cena warunkowa nadal różni się od kwoty zaakceptowanej po oględzinach. Przy transakcji wysyłkowej znaczenie ma również to, kto ponosi ryzyko transportu i kiedy sprzedający może odstąpić od sprzedaży po przedstawieniu ostatecznej wyceny. Bez ustalenia tych zasad wyższa kwota w cenniku może nie być korzystniejszą ofertą.

Różne godziny aktualizacji cenników mogą stworzyć pozorną przewagę jednego dealera, zwłaszcza gdy zmieniają się notowania złota lub kurs USD/PLN. Dlatego rzeczywisty wynik wymaga daty pomiaru, godzin odczytów, zachowanych potwierdzeń i przeliczenia porównania po zmianie którejkolwiek oferty. Same poprawne działania arytmetyczne nie dowodzą, że zestawione transakcje dało się wykonać jednocześnie.